Wie ben ik?

WP_002430A

Mag ik me even voorstellen?

Ik ben An en mijn passie is handwerk.

Atelier Rosan is ontstaan uit een grote behoefte om mijn ervaringen en kennis te delen met anderen, om de kunst van het handwerken in de volgende generaties verder te laten leven.

Mijn moeder, Rosa, leerde me haken toen ik in de laatste kleuterklas
zat.Al snel gaf ze mij breiles. Moeder was mijn grote voorbeeld:  als ze even vrij had, zat ze met de breinaalden in haar handen of was ze bezig met de naaimachine. Nooit zat ze stil. Ze maakte simpele dingen en minder simpele dingen, maar steeds met evenveel liefde en zorg.De passie voor handwerk heb ik duidelijk van haar meegekregen.

Als lagere schoolkind breide ik al mijn eigen trui. In de middelbare school mocht ik eens een trui breien voor kinderen van een leerkracht, eentje met een Mickey Mouse op. Ik hield wel van een uitdaging!

Handwerken is, zoals vele andere dingen in de verdere periodes van mijn leven wat op de achtergrond geraakt. Je studeert, trouwt, voedt kinderen op, …. Maar het bleef altijd kriebelen als ik weer een wolwinkel voorbij kwam. In de boekenwinkel ging ik steeds op zoek naar de creatieve litteratuur. Had ik maar wat meer tijd, dacht ik steeds… De tijd raasde voorbij, en ik liet me meeslepen in het hoge levenstempo dat onze maatschappij oplegt. Ik geraakte opgebrand…

Sinds begin 2015 besef ik dat het leven niet moet vliegen, maar fladderen. Dat het geen kwestie is van tijd, maar priori-teit. Mijn zin voor breiwerk kwam terug de kop opsteken en nu, een jaar later, ben ik er opnieuw dagelijks mee bezig. Niet alleen met het handwerken op zich, maar ook met de vraag hoe ik de kennis van deze kunstige bezigheid aan anderen kan doorgeven.Handwerken is voor mij nu me-time. Mijn eigen tijd, mijn eigen keuze, mijn eigen therapie. De drukke wereld en alle to-do lijstjes verdwijnen op de achtergrond als ik aan het handwerken ga. Het geeft me veel voldoening om zelf iets te creëren, na te maken, anderen iets te leren, nieuwe technieken te leren, ver weg van onze resultaatgerichte maatschappij.

Vlak voor mijn moeder op 85-jarige leeftijd overleed (april 2016) heb ik mijn moeder welgemeend bedankt omdat ze mij heeft leren handwerken, en daardoor de zin voor creativiteit in mij heeft aangewakkerd. Van toen af had ik echt het gevoel dat ik dit aan anderen moet laten zien en doorgeven.

Deze blog is daarom ook een stukje eerbetoon aan mijn moeder, Rosa. Haar creatieve bloed stroomt nog steeds door mijn aderen…

An